Στα μέσα του 15ου αιώνα η “λίμνη των Σερρών” (δηλαδή η λίμνη Αχινού) ήταν κατά το πλείστον φέουδο της Μάρως, της χριστιανής Ελληνοσερβίδας μητριάς του Μωάμεθ του Πορθητή, της Δέσποινας Χατούν, όπως την αποκαλούσε ο ίδιος ο Μωάμεθ, που τιμητικά την είχε εγκαταστήσει στην Έζιοβα, τη σημερινή Δάφνη, όπου και ο ομώνυμος “Πύργος”. Προφανώς, κατά τα χρόνια εκείνα η λίμνη καταλάμβανε έκταση μεγαλύτερη και από αυτήν που εμφανίζεται στον διπλανό Αυστριακό χάρτη του 19ου αιώνα, οπότε κάλυπτε ολόκληρη την νοτιοανατολική πεδιάδα Σερρών (περίπου 250.000 στρ), από την Αμφίπολη έως την Κάτω Καμήλα, όπου οι εκβολές του ποταμού Στρυμόνα.
Μέχρι τα πέρατα του κόσμου.Σε χάρτι του 1927,η λίμνη “Ταχινού” περιορίζεται μέχρι τον σημερινό οικισμό Αχινού, όπου και οι Η Κερκινίτης λίμνη του Αχινού, παλιός ναυπηγικός χώρος του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου,επικοινωνούσε με τη θάλασσα της Αμφίπολης κατεβάζοντας τις τριήρεις εκβολές του Στρυμόνα. Η κοίτη του ποταμού μετατοπίζεται δυτικότερα, περνώντας έξω από το χωριό Φυτόκι (Ανθή), όπου μέχρι και σήμερα (1998) υπάρχουν κάποια ίχνη του. Εκτεταμένα έλη και τέλματα καλύπτουν την περιοχή από Αχινό μέχρι Κουμαριά.
(Φωτ.: Άποψη της λίμνης από τα υψώματα της Ζίχνης, σε χαλκογραφία του 1831.
Έπειτα ήρθε η αποξήρανση της, ήρθε και η διευθέτηση του Στρυμώνα και το μεγάλο Φράγμα της Κερκίνης. Τα νερά τραβήχθηκαν. το χώμα στέριωσε και η γη πύκνωσε ανθρώπους ζωντανούς που ψάχνουν με δύναμη τα σωθικά της Πρόσφυγες από την Μ. Ασία, τον Πόντο, τη Θράκη.
